lunes, 13 de febrero de 2012
HALONG BAY: FINAL DE TRAYECTO.
sábado, 11 de febrero de 2012
AGURRAK
jueves, 9 de febrero de 2012
COLORIDO ETNICO
miércoles, 8 de febrero de 2012
SAPAKO IRUDI LAUSOTUAK
lunes, 6 de febrero de 2012
HANOI, LA VIEJA DAMA DEL ORIENTE.
2012ko otsailaren 6an
Un buen rato antes que el día abriera sus párpados me apeaba del
autobús-litera en Hanoi, 12 horas más al norte de Hué. Han sido diez
minutos de moto-taxi, oscuridad, silencio y humedad hasta el hotelillo
que había reservado previamente. Y sin dejar pasar más tiempo, me he
metido en el estuche que, como dice mi amigo, es donde reposan las
joyas (jajaja). A media mañana ya, más aturdido que interesado me he
plantado en las calles de la zona antigua, donde la vida transcurre
bajo una apariencia de absoluto caos.
Pero a pesar de la elevada densidad de ruidos, de peatones y de
tráfico, de comercio sedentario y ambulante, nada se interrumpe, todo
fluye. El organismo, por así decir, funciona.Caminar por estas calles
requiere una atención periscópica, porque los estímulos visuales no
tienen fin y las aceras están saturadas, sino con motos, con puestos
de comida. Muy cerca, a un costado del casco antiguo, se encuentra el
lago Hoan Kiem. Rodear su perímetro se convierte en un paseo de
bienestar para locales y extranjeros, sobre todo en tardes como la de
hoy.
En otro orden de temas, mi recorrido por estas geografías del sudeste
asiático va llegando a su final. Mañana volveré a tomar un autobús
nocturno para ir a las montaña del norte, a Sapa justamente, muy cerca
de la frontera china. A mi vuelta a Hanoi, a esta antigua, colonial,
moderna y encantadora Hanoi, tan sólo me restarán unos pocos días.
sábado, 4 de febrero de 2012
TAIPAIÑA
- Whereareyoucomefrom?
- From BasqueCountry.
- What?
- FromSpain.
- A! Taipaiña.
- What?
- Taipaiña.
- Tiakaña?
- No, Taipaiña.
Honelako berbaldiak hiruzpalau egunero bertokoekin. Kostatu bazait
ere, azkenez ikasi dut tilin handirik (nire jatorria zein den
argitzerakoan, behinik behin) egiten ez zaidan demontrezko
hitza:Taipaiña. Baina tira, hortik aparte, erosi sentitzen naiz
bertokoen artean. Gaur, kasurako, bi pertsona ezagutu ditut: umea
bata; heldua bestea. Umea, urtebetekoa-edo, nire altzoan eduki dut
luzaroan, eta edo nik vietnamera dadidala edo berak euskeraz dakiela
inpresioa geratu zait. Esan gura dudana zera da, oso ondo aditu
ditudala bere adierazteak, eta berak nireak. Bai, badakit hizkuntza
fenomeno kulturala dena, aspaldiko egia da, jakina, baina gizakiaren
esentzia, muina, bat bakarra eta unibertsala da, nire uste xumean.
Ahozko hizkuntzarik ez bagenu, norainoko komunikazio maila garatuko
genuke? Oso maila aberatsa izango lukeelakoan nago. Hobeto formulatuz,
gizakion artean hizkuntzarik gabe (edo hizkuntza tantatxo batzuekin,
nahi bada), komunikazio sakona lor dezakegu. Besteak, txirrinaz doala,
gelditu eta olerkaria dela esanez aurkertu du bere burua.
- Whereareyoucomefrom?
- FromTaipaiña.
- O! Serventes, the best writer of the world!
Olerki bat erosi diot eta berbaldi (une) oso ederra eta gertukoa eduki
dugu, hizkuntzez harago.
Beste alde batetik, atzo oinezean eta gaur txirrinaz ibili naiz,
tirrin-tarran, hara eta hona, hiria ezagutzen. Perfume errekaren
ertzean (zelako izen ederra!) egunero egiten den merkatuan eta Hiri
Imperialean gozatu dut gehien, zalantza barik.
miércoles, 1 de febrero de 2012
AGUR HOI AN
Ayer se abrió de nuevo el cielo de Hoi An y dió paso a un día
luminoso. De manera que me fuí pedalear por las afueras de la ciudad,
a la playa concretamente. Hay, pese a su ubicación costera, toda una
extensión de parcelas cultivadas de arroz entre la ciudad y la playa.
Y fué precisamente en esos sembradíos donde me detuve, comtemplando,
curioseando, rescatando del olvido, una vez más, la conciencia de que
también existe otra Vietnam que no vive del extranjero, que madruga a
diario y bate el cobre a base de sudor y fango.
Ya de tarde, busqué acomodo en un buen sillón, y el tiempo perdió su
valor entre lecturas y más lecturas.
Hoy el cielo ha vuelto a desplomarse y una lluvia fina ha difuminado
el horizonte de Hoi An. Después de desayunar me he puesto ha redactar
estas líneas y en nada tomaré el autobús para Hué.