Ayer se abrió de nuevo el cielo de Hoi An y dió paso a un día
luminoso. De manera que me fuí pedalear por las afueras de la ciudad,
a la playa concretamente. Hay, pese a su ubicación costera, toda una
extensión de parcelas cultivadas de arroz entre la ciudad y la playa.
Y fué precisamente en esos sembradíos donde me detuve, comtemplando,
curioseando, rescatando del olvido, una vez más, la conciencia de que
también existe otra Vietnam que no vive del extranjero, que madruga a
diario y bate el cobre a base de sudor y fango.
Ya de tarde, busqué acomodo en un buen sillón, y el tiempo perdió su
valor entre lecturas y más lecturas.
Hoy el cielo ha vuelto a desplomarse y una lluvia fina ha difuminado
el horizonte de Hoi An. Después de desayunar me he puesto ha redactar
estas líneas y en nada tomaré el autobús para Hué.
Con estos relatos,podrias escribir hun libro.
ResponderEliminarEste comentario ha sido eliminado por el autor.
ResponderEliminarUmeak ginela geu baino nagusiago zen lengusinen batek harrapatzen (sorgintzen) gintuen eta umeteria-frontea eratzen zuen egunak garrenean alfombra izango zen sare baten ertzera.
ResponderEliminarBanatzen zituen korapiloak egiteko gakoak eta artile edo zuntz zatiak kartoizko kaja batean gertu jartzen zizkigun.
Umeok elkarri debekatzen genion ganorabakeria eta kritikoak ginen oso, ahul estutukako korapiloak edo zuntzaren mutur biak txarto parekaturik agertzean.
Aldi berean bildurra eta mirespena genion lanari; azpertuko ginelako bildurra, amaitu ez genuelako bildurra, azken korapiloa geu ez ginen beste batzuek egingo zutelako bildurra, eta harrotasun iturritxoa ere bazen hura alfonbra itxura hartzen hasten zenean. Dena dela ez zen ha bakarka egiteko gauza.
Argazki ederrok eraman naute hara, eta orain ere umetako sinestezintasun-sentsazioa agertu zait; pentsatzea landaratxuz landaratxu estali dutela idoi guztia!
Ederrena ezin konta ahala keinu infinitesimalez egina da ote?